Dorsvloer vol confetti – Vreemd!

Gisteren zag ik de film ‘Dorsvloer vol Confetti’, naar het gelijknamige boek van mijn achter-achter-achternichtje Franca Treur. Het boek was een soort thuiskomen, de film is vooral vreemd.

Vreemd, om zo de ‘riten’ en tradities uit mijn eigen jeugd op het witte doek geprojecteerd te zien.
Het overbekende rolletje snoep doorgeven in de kerk (wat bij Jeroens eerste kerkbezoek voor enige hilariteit zorgde). Het fietsen met een wijde rok, die je daarom steeds met één hand over je knie probeerde te houden. Het zijn van die kleine dingen, maar zo diep geworteld.

De bekende stellingen, waarvan waarschijnlijk niemand weet waar ze vandaan komen: “herkenbaar zijn aan je praat, daad en gewaad”. En dat je zelf ook nog geloofde dat zelfs een roze broek toch ook echt een soort van mannenkleding was. Maar dat je je ook wel eens afvroeg waarom de jongens uit de klas niet herkenbaar hoefden te zijn aan hun gewaad.

De schoolmeester die een cassettebandje met popmuziek laat horen als waarschuwing. Ik herinner me het nog exact. De eerste klas van de middelbare school bij onze leraar Nederlands, waar satanische teksten door de omgekeerd afgespeelde muziek klonken! Het joeg je de rillingen over de rug en vergrootte de angst voor die grote boze buitenwereld.

Vreemd dat het toch ergens niet goed voelt, die verfilming. 107402
Dat er bepaalde regels en tradities, ook die waar je zelf inmiddels ruimschoots afstand van genomen hebt, ineens met die ‘grote boze buitenwereld’ gedeeld worden. Zullen de kijkers er om lachen? Zich er om verbazen, alsof men aapjes kijkt in de dierentuin? Zal het oude frustraties weer naar boven brengen? Het zou mij niet verbazen.
Maar ergens voelt het vreemd en vaag ongemakkelijk dat dat alles, wat zo’n veilig en ook een heilig patroon in je kinderjaren was, nu ineens als ‘lering ende vermaeck’ gebruikt wordt.

Vreemd toch, dat het heel anders voelt dan bij het lezen van het boek. Alsof dat boek exclusief voor jou geschreven is, en niet heel de wereld mee geniet. Alsof het zwart op wit minder confronterend is dan een verfilming. Het boek vond ik vooral heel boeiend, zo herkenbaar. De film voelt juist karikaturaal aan.

Ik weet niet goed wat ik er van moet vinden.
Het voelt vooral vreemd.

Een gedachte over “Dorsvloer vol confetti – Vreemd!

  1. Ja, ik heb het boek ook met interesse gelezen. Ik vond het goed herkenbaar geschreven, en ook met respect. Wellicht heb ik er wat van geleerd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s