Tosca

Op deze zonnige lentedag herinner ik me ineens Tosca weer. Tosca was de goudblonde labrador van de kinderen van onze oude buurvrouw in de tijd dat ik een jaar of acht, negen was . Elke zomer bracht Tosca bij de buurvrouw door en regelmatig klopte ze bij ons aan of ik mee ging fietsen met de hond.
Tosca had een zeldzaam lief karakter; altijd in voor een spelletje en altijd even aanhankelijk en vriendelijk. Zelfs als we speels vochten met een bot, waarbij ik soms bang was dat ik haar kaken af zou breken, zo stijf hield ze het vastgeklemd, dan nog was Tosca heel voorzichtig dat ze mij geen pijn deed.

We hebben heel wat tochten gemaakt,  de buurvrouw, Tosca en ik. Tijdens deze fietstochten leerde ik de bossen achter Apeldoorn kennen. De sprengen bij Ugchelen, waar kraakhelder water stroomde en waar Tosca onherroepelijk een bad nam en zich daarna uitgebreid uitschudde zodat wij net zo nat waren als zij.

En die keer dat we bij de zandheuvels in het Orderbos waren en Tosca en ik samen naar beneden renden door het mulle zand. Tosca met wapperende oren, in een paar sprongen beneden. Ik liep mijzelf voorbij en plofte languit met, letterlijk, mijn neus in het zand.
De buurvrouw had tranen in haar ogen van het lachen maar Tosca zat aandachtig, bijna meelevend, met scheve kop toe te kijken hoe ik het zand uit mijn haren en van mijn gezicht klopte. Diep in zijn hondenhart zal ze vast wel gegniffeld hebben maar dat hield ze goed verborgen.

Toen de jaren verstreken, verdwenen ook de fietstochten met de buurvrouw. Ik kreeg het in de vakantie druk met vakantiebaantje en uitstapjes met vrienden en ook Tosca was niet meer zo vaak bij de buurvrouw. Als ze er was lag ze lui op het grasveld voor het huis maar altijd als ze me zag, hees ze zich overeind om me vrolijk te begroeten.

Nog veel jaren later, toen ik inmiddels al een eigen apparementje had, kwam ik op een dag bij mijn ouders aan. Verderop in de straat kwam de kleindochter van de buurvrouw aanlopen met een oude, sjokkende labrador. Tosca.
Ik had de hond wellicht een jaar of vijf niet meer gezien maar uit de enthousiaste begroeting bleek dat ze nog heel goed wist wie ik was. Blijkbaar had Tosca net zulke goede herinneringen aan de fietstochten als ik!

Ik denk dat Tosca inmiddels al jaren dood is, zo oud worden honden helaas niet. Maar altijd als ik nog een keer langs het huis van de buurvrouw kom, kijk ik nog even of er iets blonds op het grasveld te zien is. Iets blonds, wat zich sloom overeind hijst om je daarna enthousiast te begroeten…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s