Ridder

Daar stond ik dan, langs de kant van de weg. Met mijn kanariegele auto waar geen zuchtje stroom meer in zat. Ik was al drie kwartier op weg naar de garage maar vlak voor het eindpunt begaf hij het. Bovenop de Millingerberg, die te hoog bleek te zijn. Na diverse stoere-mannen-uit-de-buurt gebeld te hebben, bleek geen van allen echt in de buurt te zijn. De pechhulp gelukkig wel, hoewel ook dat nog een half uur tot drie kwartier kon duren, volgens de telefoniste. 

En daar sta je dan. Moederziel alleen met een kapotte Cinquecento. En dan te bedenken dat het zó’n fijn autootje is; reed altijd goed en lekker. En dan ineens dit.
En het ergste is nog dat je een half uur in een typisch vrouwenautootje langs de weg staat, zonder dat er ook maar één langsrijdende auto stopt om te informeren of het wel goed met je gaat. Waar is de ridderlijkheid van onze mannen gebleven?

Ik had nu wel mooi even de tijd om mijn auto op te ruimen want de bende achterin was toch wel enigszins gênant. Daarna een paar mooie Wordfeutwoorden gelegd, wat telefoontjes gepleegd (met de stoere mannen die niet in de buurt waren maar natuurlijk wel wilden weten hoe het afliep) en toen kwam de sleepwagen er aan. Natuurlijk even een fotootje gemaakt, voor het archief, waarbij ik nog tegen de chauffeur opmerkte: ‘voor op Facebook’. En dát had ik beter niet kunnen zeggen!

Ik zat goed en wel in de cabine of hij begon zijn jammerlijke verhaal. Vrouw vier maanden geleden weggelopen met iemand die ze anderhalve week via Facebook kende (wee mijn Facebook-opmerking!). Keek niet meer naar de vier kinderen om en dat alles na eenendertig jaar huwelijk. Was al verloofd met een ander zonder dat ze al gescheiden waren.
En zo ging het een kwartier door. Een en al kommer en kwel en dat alles terwijl ik af en toe eens tersluiks omkeek naar mijn arme Cinquecentootje dat zo levenloos daar achterop die takelauto stond. En stiekem vroeg ik me af of de ridders van vroeger ook de eerste de beste jonkvrouw-in-nood die ze tegenkwamen bestookten met hun eigen problemen.
Ik kan het me niet voorstellen.

“Maar,” zo besloot de arme man, toen hij voor de garage parkeerde, “gelukkig kan ik het goed loslaten, ik heb het al helemaal verwerkt!”
Right…

 

ridder

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s