Jongetjes

Zaterdag is het weer zover: de traditionele pakjesavond met de familie. We doen het al jaren en eigenlijk komt het elk jaar weer op hetzelfde neer. Familieleden die ’s avonds met een uitgestreken gezicht en een onschuldig ogende bobbel onder hun trui de trap in mijn ouders’ huis opglippen, waarna er in elke kamer wel een familielid zit te worstelen met inpakpapier of, erger nog, een blanco vel waar in allerijl nog een gedicht op gewrocht moet worden… Op een of andere manier redden we het desondanks allemaal toch weer om stipt op tijd de ingepakte cadeautjes mét gedicht en al in een grote doos in de gang te droppen waarna we een voor een weer de kamer inglippen.

Het is al jaren geleden dat mijn oudste zus en ik bedachten dat het ook wel érg grappig zou zijn om als Piet verkleed de kamer in te komen. Dus als gewoonlijk was ik weer de pineut. Een zwarte panty over mijn hoofd getrokken, want schminck hadden we niet zomaar voorhanden. Daarna een felgekleurd gymbroekje aan met daaronder een donkergroene maillot met maffe puntschoentjes. Een Piet-achtig shirtje erbij en we waren al een heel eind.

Creatief als we waren, knipte mijn zus een paar prachtige ogen en een neus uit. Een prachtige knalrode Pietenmond maakte het geheel compleet. En toen…bedierf een van de neefjes (voor wie het eigenlijk allemaal was bedoeld) het feest. Onverwachts stiefelde hij de kamer binnen en betrapte ons. Het was ook wel te verwachten want we gierden al die tijd zo hard van het lachen dat het inderdaad beneden te horen was…. Gelijk werden de broertjes ook ingelicht: “Tante Anne is Zwarte Piet!”

Maar ja, nu we al zo ver waren besloten we het toch maar even af te maken. Dus zo stoof ik even later met luid gebons de woonkamer in. Met dat ik de deur opendeed, besefte ik dat ik ook mijn handschoenen vergeten was, maar goed, daar was niets meer aan te doen en ach, ze wisten immers al wie Zwarte Piet was??

En daar zaten ze… Drie kleine, verlegen jongetjes, wat witjes weggetrokken, broederlijk naast elkaar op de bank. Ondanks de wetenschap dat er onder die potsierlijke vermomming gewoon een bekende zat, maakte het blijkbaar toch indruk. Ze kwamen zelfs keurig netjes een handje geven en van alle bravoure was weinig meer over.

Pas toen één van Piets uitgeknipte ogen naar beneden dwarrelde, waarna zowel mijn zus als Piet zelf een niet te stoppen lachbui kregen, kwam er weer heel voorzichtig een lachje op hun gezicht en werd er zichtbaar weer adem gehaald.

Misschien moeten we zaterdag maar weer eens met panty’s aan de slag. Wie weet zitten er dan weer drie verlegen jongetjes op de bank…

3 gedachtes over “Jongetjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s