Weemoed

Voor de laatste keer kijk ik de kamer rond. Ik ben in mijn oude huis, dat ik komende week moet opleveren. Dus vanmorgen de laatste spullen opgehaald, schroefgaten dichtgestopt en even de stofzuiger er doorheen.

Het is toch wel een beetje een weemoedig moment. Dit huis was twee jaar lang mijn thuis. Twee jaar in deze kamer geleefd, gelachen, goede en minder goede momenten beleefd. In deze kamer heb ik mooie momenten met vrienden en dierbaren doorgemaakt. En dat is nu verworden tot een lege ruimte, waarin mijn voetstappen hol weerklinken en waar alle leven uit weggevloeid lijkt.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb geen spijt van mijn verhuizing. Nog dagelijks geniet ik van de enorme zee van ruimte die ik nu heb. Het is heerlijk om weer in een stad te wonen, met supermarkten die ’s avonds gewoon open zijn en alle andere voordelen die een grote stad biedt.
Maar desondanks is er een beetje weemoed. Dat wordt er ook niet beter op als ik langzaam door het dorp rijd. Zoveel herinneringen, zoveel mooie momenten.

Daar is het restaurant waar we twee jaar geleden met mijn verjaardag gegeten hebben. Vlak daarna ging het op de fles en is tot op heden nog steeds gesloten.
Daar het smalle fietspad waarmee je snel naar het Henschotermeer fietste op een warme zomerdag. En daar…het bospad waarover we een keer in het donker teruggefietst zijn; we zagen geen hand voor ogen want straatlantaarns zie je niet zoveel in het bos.
En op deze zonovergoten ochtend laat het dorp zich van haar allermooist kant zien.

Natuurlijk, verhuizen is leuk. Maar toch voelt dat lege huis een beetje raar…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s