Pluisbaard

Tijdens wat surfen op Youtube, stuit ik op een door mij opgeslagen filmpje van de Ierse groep ‘The Dubliners’: ‘Whiskey in the jar’. En ja, ik hoef het maar te luisteren of ik waan me alweer in een overvolle pub in Killarney, waar er rijkelijk Guinness geschonken wordt en waar gezelligheid geen tijd kent.

Mijn favoriete pub is McDermott in Doolin; geen idee waarom deze mijn voorkeur heeft, maar ik breng hier toch jaarlijks één of meerdere bezoekjes. De sfeer is er goed en de muziek zo mogelijk nog beter. Behalve vorig jaar.  Nog voordat de muziekgroep voor die avond arriveerde, kwamen er een vrij exentriek uitziend stel binnen. Hij met een pluizig baardje (volgens mijn zus is iemand met pluishaar hoogbegaafd; geen idee of dat ook voor hem gold) en een gitaarkoffer op zijn rug; zij met een opzichtige felroze jas aan en wel dusdanig veel ringen om haar vingers dat ze gegarandeerd niet door het vliegtuigpoortje van Ryanair zou komen. Vermoedelijk waren het dus ook Ieren.

Terwijl de hele pub toekeek en heimelijk gniffelde, deed de man een poging bij het personeel om zijn muziekkunsten ten gehore te mogen brengen. Dit werd resoluut afgewezen, maar even later probeerde hij het opnieuw bij één van de muzikanten van die avond. Deze was wat minder assertief: hij was overduidelijk niet blij met het verzoek maar durfde ook geen nee te zeggen.

En zo zat Pluisbaard even later in een hoekje mee te spelen. Of nou ja, ‘spelen’ is een wat te groot woord. Er kwam geluid uit zijn gitaar, maar dat was niet echt muziek te noemen. Begon de groep op een G; hij sloeg onherroepelijk een A aan.  Na enkele akkoorden viel bij hem ook het kwartje dat hij niet helemaal juist zat (wellicht geholpen door enkele woedende blikken die hij regelmatig ontving van twee groepleden), dus keek hij uiterst kippig naar de muziek.

Echter, niet gehinderd door enige vorm van zelfreflectie, bleef hij gedurende de hele avond erbij zitten. Ik bedoel, als je nog geen enkel nummer fatsoenlijk mee hebt gespeeld, dan druip je na enkele pogingen toch af? Maar nee, hij nam zelfs heel triomfantelijk het applaus in ontvangst en ging weer rustig door met zijn gerommel. Zijn wederhelft zat intussen aan haar twintig ringen te draaien en verveelde zich zichtbaar stierlijk.

Enerzijds storend tot en met, aan de andere kant typeert het ook wel weer het relaxte van Ierland. Alles en iedereen kan en mag meedoen, zelfs al heb je een pluisbaard en kun je niet spelen. Maar ik geniet nog maar even van ‘Whiskey in the jar’ en waan mijzelf weer  even in die gezellige pub, daar in Doolin…

2 gedachtes over “Pluisbaard

  1. Hahaha! Enne…mensen met pluishaar zijn niet (altijd) hoogbegaafd, maar wel áltijd intelligent.
    Let maar op, is écht waar ;-)!
    Enne….ook al heb je geen ringen om, dan nog kom je niet door de poortjes van Ryanair heen….snap ook niet hoe dat kan ;-). Misschien heeft deze man dat aan zijn pluishaar te danken??

  2. Haha, tja, dat vraagt enige verduidelijking aan de rest van mijn lezerspubliek: om één of andere reden komt Gerdie nooit door de douane heen op de luchthaven… 😀
    Is het niet de batterij van een elektrische tandenborstel, dan is het wel weer een verkeerde naam op het ticket enzovoorts. Ze heeft zelfs gepresteerd om de laatste keer het vliegtuig te missen!!

    Ben benieuwd of we elkaar straks in Rome nog wel treffen, of dat het een heerlijk weekje Düsseldorf Weeze wordt; wellicht is er een camping in de buurt van het vliegveld!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s