Vissen

Vannacht droomde ik dat ik vissen had. Een vierkant aquarium met een paar grote oranje vissen, met grote dikke vissenlippen, die traag heen en weer zwommen, vlak langs elkaar maar zonder elkaar te raken. Helaas was het aquarium lek dus ’s ochtends, toen ik weer keek, lagen er allemaal vissenlijkjes op een grote berg droge steentjes.
Het schijnt dat er achter elke droom wel iets zit, maar daar ga ik maar niet over nadenken!

Als kind had ik regelmatig huisdieren. In eerste instantie alleen vissen; later, toen ik wat ouder werd, stapte ik over naar de wat bewerkelijker huisdieren, zoals een parkiet. Ik had ooit gelezen dat een grasparkiet kon leren praten, waardoor dat voor mij het ideale huisdier leek. In gedachten zag ik mijzelf al hele conversaties met mijn parkiet houden; helaas is het nooit zover gekomen, omdat het suffe dier alleen een geluid kon maken wat min of meer op een imitatie van mijn wekker leek. Niet bepaald grappig dus.

Op een of andere manier klikte het nooit zo tussen de vissen en mij. Om onverklaarbare redenen gingen ze meestal binnen twee maanden dood, waarna er met frisse moed weer nieuwe exemplaren aangeschaft werden.

Zo had ik ook ooit twee zwarte goudvissen. De ene had een rare, zwarte vlek op zijn bovenlip, waardoor het echt een hitlersnorretje leek. En ja, door een opstandig puberbrein worden er dan al snel twee namen bedacht: Hitler en Goebbels. Ik bedoel, als je een jaar of 12 bent, ga je je vissen geen Guppie en Bluppie meer noemen, maar wordt er iets diepzinnigers gezocht. Dus zo werden het Hitler en Goebbels. Goebbels legde na niet al te lange tijd het loodje, dus werd er eentje bijgekocht. Nu is bij een vis het geslacht wat moeilijk vast te leggen, dus zonder enige moeite werd de nieuw-bijgekomene Eva genoemd.

An sich zouden de vissen prima met deze namen oud kunnen worden, ware het niet dat mijn oudste neefje toen een jaar of anderhalf was. Hij leerde net een beetje praten en was gefascineerd door die twee zwarte beesten die alsmaar rondjes zwommen in het aquarium.
Helaas bedierf hij ook alle pret. Toen hij op een dag met zijn moeder in de supermarkt rondwandelde, bij de dierenafdeling een pot vissenvoer ontdekte en luidkeels door de supermarkt ‘Hitler! Eva!’ brulde, was het gedaan met de lol. Ik werd verplicht om de arme visjes te vernoemen en in het bijzijn van neefje mochten de namen Hitler en Eva niet meer genoemd worden.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s