Mist

Zoals jullie in mijn reisverslag kunnen lezen, ben ik afgelopen week wezen skieën in Frankrijk. Nu ski ik al een jaar of 8 en het valt me op dat de knikkende knieën, die ik de eerste paar jaar nog wel eens had bovenaan een piste, eigenlijk maar zelden meer heb. Vroeger kon je echt slikkend naar beneden kijken (zo van: gaan we hier écht naar beneden, deze afgrond in?), tegenwoordig jaag ik overal naar beneden, rood, zwart, buckels, ongeprepareerd…het maakt me allemaal niet zoveel meer uit.

Dus dit jaar op zoek naar een nieuwe uitdaging. In het gebied waar we zaten zijn veel mooie offpiste-mogelijkheden, waaronder een steile afdaling onder een lift door. Samen met een mede-enthousiasteling, die ook al de hele week verlangend naar die enorme bak sneeuw onder de lift gekeken had, waagden we de stap. Vanuit de lift zag je het niet zo erg, maar het was hóóg. En steil. En héél veel verse sneeuw…

Nu is offpiste niet te vergelijken met een lekkere strakke piste. Je voelt de sneeuw ongeveer tot je knieën langsglijden, je hebt veel meer weerstand en het is dus ook zwaar skieën. Na een bochtje of drie voelde ik ‘m al behoorlijk en zes bochten later kón ik eigenlijk echt niet meer. Maar ja, de camera draaide dus toch maar doorgeskied.

Het was een pittige afdaling, maar wát een geweldig gevoel als je dan onderaan weer de netjes geprepareerde piste opskiet, en je achterom omhoog kijkt naar de steile helling waar we vanaf gekomen waren. Dat geeft dan wel weer even de voldoening die ik vroeger ook had!

Vrijdag waren we met een groepje, dat uiteraard ook deze beleving mee wilde maken. Wij weer omhoog met de lift, over het randje opnieuw de diepte ingestort. Dit keer was het nóg zwaarder, nóg pijnlijker, omdat de afdaling van de dag ervoor nog goed voelbaar was. Compleet gevloerd kwam ik beneden aan, helemaal leeggeskied. Maar ja, in dit groepje zat een héle enthousiasteling, die gelijk nóg een keer wilde.

Ik voelde mijn benen en wist dat nóg een keer dat stuk echt te zwaar zou zijn. Maar ja, iemand die zó enthousiast was, op de laatste dag weigeren om zo’n prachtige afdaling nog een keer te doen, voelde ook schandalig… Dus toch, met angst en beven en brandende benen, toegezegd dat we ‘m nog een keer zouden doen. “Maar dan écht nog één keer!”

Wel besloten we eerst nog even te gaan eten. En zie daar, toen we weer buiten kwamen had de blauwe lucht plaatsgemaakt voor enorm dichte mist door laaghangende wolken en sneeuw, zodat het niet verantwoord meer was om die offpiste-afdaling te nemen. Opgelucht stapte ik in de lift. Saved by the snow…

De bewuste off-piste afdaling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s