Sjonneke

Sinds een paar dagen zit ik weer regelmatig met mijn neus tegen het beeldscherm gedrukt om te zien hoeveel sneeuw er in Frankrijk valt. Niet omdat ik die Fransen zo graag een witte Kerst gun, maar omdat we op wintersport gaan. En daarom hoop ik maar dat er nog veel van dat witte spul naar beneden komt vallen.

Zo slecht als tijdens mijn eerste wintersportjaar zal het wel niet worden. In 2002 gingen we met een groepsreis naar Axamer Lizum, een miniscuul skigebiedje vlak boven Innsbrück. In mijn veronderstelling lag heel Oostenrijk ’s winters onder een dik pak sneeuw, dus groot was ook de ontnuchtering toen we ’s ochtends vanuit de trein groene weilanden zagen! We zagen onszelf al de hele week bergwandelingen maken… Gelukkig bleek er boven nog wel wat te liggen, hoewel ik die week wel op ijs heb leren skieën.

De wandelingen hebben we echter ook gehad. ’s Avonds, na het eten, nog even met een paar dames een rondje langs de piste omhoog, genieten van de volle maan die we tijdens die week volop zagen schijnen. En dan ging Sjonneke ook altijd mee. Als ik de videobeelden van die reis terugkijk, hoor ik tijdens de nachtelijke opnames zijn zware basstem overal doorheen, het ene lollige verhaal na het andere.

Sjonneke heette eigenlijk John en was met een groepje vrienden meegekomen. Ze waren allemaal schippers van beroep en vormden toch wel een wat vreemd stel binnen de groep. Maar Sjonneke was heel gezellig. Gelijk op de heenreis kwam hij onze coupé al binnenvallen om zich voor te stellen. Een van ons heette Anneke, waarna hij zich voorstelde als Sjonneke. Die naam is hij die vakantie niet meer kwijtgeraakt.

Sjonneke kon ook niet skieën dus zat bij ons in de lesgroep. Om een of andere reden kon hij wel een bocht naar links maken, maar niet naar rechts. Als hij het probeerde, zag je eerst zijn skistokken omhoog vliegen en daarna zijn ski’s…en daar lag Sjonneke weer. Hilariteit alom natuurlijk.

Inmiddels zijn we tien jaar en heel wat ski-ervaring verder. Toch denk ik heel soms nog wel eens aan Sjonneke. Als ik tijdens het skieën sommigen tijdens een bochtje onderuit zie gaan, dezelfde capriolen uithalend als Sjonneke destijds. Ik heb heel wat mooie ski-jaren achter de rug, maar dat eerste jaar was toch wel heel speciaal.

Laat de sneeuw maar vallen in Frankrijk. Ik ben er weer klaar voor!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s